Sprzęt treningowy w klubie: rebounder, spadochron, mur

Do czego służy rebounder

Rebounder, nazywany też odbijaczem albo ścianką treningową, to rama z naciągniętą siatką sprężynową, która odbija piłkę z powrotem do zawodnika. Zastępuje partnera przy tych ćwiczeniach, w których partner jest potrzebny wyłącznie do odesłania piłki: przyjęciach, podaniach jednym kontaktem, główkach, wrzutach i grze pod presją czasu.

Zaleta wobec zwykłej ściany jest w powtarzalności. Ściana odbija piłkę tak, jak w nią trafisz — rebounder z regulowanym kątem odbija zawsze w tę samą strefę, więc zawodnik może pracować nad jednym elementem bez zatrzymywania się po każdym błędzie. To robi ogromną różnicę w rocznikach, w których koncentracja kończy się po dziesiątej nieudanej próbie.

Sens tego sprzętu sprowadza się do jednej rzeczy: zwraca piłkę bez drugiego zawodnika. Brzmi to banalnie, dopóki nie policzy się, ile ćwiczeń w piłce wymaga partnera tylko do tego, żeby odesłać piłkę z powrotem. Przyjęcie, uderzenie z powietrza, gra głową, podanie na jeden kontakt — we wszystkich tych ćwiczeniach partner nie uczy się niczego, a jest niezbędny. Rebounder go zwalnia, i to jest cała jego funkcja.

Druga zaleta jest mniej oczywista i ważniejsza w pracy z młodzieżą: odbicie jest powtarzalne. Piłka wraca za każdym razem podobnie, więc zawodnik może wykonać czterdzieści przyjęć w tych samych warunkach i zauważyć własny błąd. Partner odsyła piłkę za każdym razem trochę inaczej, co jest bliższe meczowi, ale gorsze do nauki samego ruchu.

Rozmiary i kąt nachylenia

Rebounder dobiera się rozmiarem ramy i możliwością regulacji kąta. Mniejsze konstrukcje, do metra szerokości, są przeznaczone do pracy indywidualnej i do przenoszenia — jedna osoba wnosi taki sprzęt na boisko. Konstrukcje dwumetrowe i szersze obsługują ćwiczenia grupowe i podania z większych odległości, ale wymagają dwóch osób do przestawienia i miejsca w magazynie.

Kąt nachylenia a rodzaj odbicia

Modele bez regulacji są tańsze i mają jedno zastosowanie. Dla klubu kupującego pierwszy rebounder regulacja jest ważniejsza od rozmiaru — jedna konstrukcja z trzema ustawieniami zastępuje trzy sprzęty o stałym kącie.

Kąt jest w tym sprzęcie parametrem, który zmienia rodzaj ćwiczenia, a nie tylko jego trudność, i warto to rozumieć przed zakupem. Siatka ustawiona pionowo zwraca piłkę po ziemi albo nisko — służy do przyjęcia i do podań na jeden kontakt. Odchylona do tyłu wybija piłkę w górę, co daje ćwiczenia z uderzeniem z powietrza i grą głową. Rebounder o kącie nieregulowanym robi jedną z tych rzeczy i nie robi drugiej.

Dla klubu, który kupuje jeden egzemplarz, regulacja kąta jest więc ważniejsza niż rozmiar. Mniejsza rama z regulacją wchodzi w dwa razy więcej ćwiczeń niż duża bez niej. Rozmiar decyduje o czymś innym — o tolerancji na niedokładne podanie, co ma znaczenie właśnie u najmłodszych, bo mała rama przy niecelnym podaniu po prostu nie zwraca piłki i ćwiczenie zamienia się w bieganie za piłką.

Siatka, sprężyny i to, co się psuje

Awarie rebounderów są przewidywalne. Siatka rozciąga się z czasem i traci sprężystość, sprężyny lub gumy mocujące pękają pojedynczo, a rama koroduje w miejscach spawów, jeśli sprzęt zostaje na zewnątrz. Kolejność ma znaczenie przy zakupie: rebounder, do którego można dokupić samą siatkę i pojedyncze naciągi, ma realnie dwa razy dłuższe życie niż ten sprzedawany jako całość.

Rama stalowa malowana proszkowo jest standardem i wystarcza, o ile sprzęt nie zimuje na boisku. Aluminium jest lżejsze i nie koroduje, ale przy mocnych uderzeniach starszych roczników łatwiej się odkształca. Dla drużyny młodzieżowej stal wypada praktyczniej.

Kolejność awarii jest tu przewidywalna: pierwsze puszczają gumy albo sprężyny napinające siatkę, potem sama siatka przeciera się w miejscu najczęstszego kontaktu, a rama wytrzymuje najdłużej. Ma to praktyczną konsekwencję przy wyborze: rebounder, do którego producent oferuje wymienną siatkę i wymienne napinacze, jest sprzętem na lata; ten, w którym siatka jest wszyta na stałe, kończy się razem z nią.

Napięcie siatki jest przy okazji parametrem, o którym warto pamiętać w trakcie sezonu, bo zmienia się samo. Siatka rozciągnięta po kilku miesiącach zwraca piłkę słabiej i wolniej, przez co ćwiczenie przestaje odpowiadać temu, do którego zawodnicy się przyzwyczaili. Sprawdzenie i dociągnięcie napinaczy jest czynnością na pięć minut i wchodzi w tę samą listę przeglądową, co reszta sprzętu w przerwie zimowej.

Jak wpleść rebounder w trening młodzieżowy

Największą wartość rebounder ma w dwóch sytuacjach. Pierwsza to stacja w obwodzie: przy siedmiu dzieciach i trzech stacjach nie ma potrzeby, żeby ktokolwiek stał w kolejce, bo rebounder obsługuje jedną z nich bez trenera. Druga to praca indywidualna zawodnika, który przyszedł kwadrans przed treningiem — zamiast strzelać do pustej bramki, pracuje nad przyjęciem.

Warto natomiast pilnować jednej rzeczy: rebounder odbija piłkę w sposób powtarzalny, a mecz nie jest powtarzalny. Trening oparty wyłącznie na odbijaczu daje zawodnika sprawnego w jednym, przewidywalnym schemacie. Dlatego w planie zajęć rebounder jest stacją, a nie osią treningu — i to jest różnica, która w rocznikach młodzieżowych bywa mylona.

Najlepiej działa jako stanowisko, a nie jako ćwiczenie dla całej grupy. Trening w obwodzie, gdzie jedna stacja to rebounder, a pozostałe wymagają partnera, rozwiązuje problem nierównej liczebności grupy — dwóch zawodników zostających bez pary ma gdzie pracować, zamiast czekać. Klub amatorski, w którym na trening przychodzi za każdym razem inna liczba dzieci, ma z tego więcej korzyści niż klub z pełną kadrą.

Drugie zastosowanie to praca indywidualna po treningu, i to jest to, o czym rzadko się myśli przy zakupie. Zawodnik, który chce popracować nad przyjęciem sam, bez rebounder ma do dyspozycji tylko ścianę — a ściana zwraca piłkę płasko i zawsze tak samo, bez możliwości ustawienia wysokości. Sprzęt, którego można używać bez trenera, ma w klubie amatorskim wyraźnie dłuższy czas pracy niż sprzęt wymagający prowadzenia.

Trzecia rzecz to bramkarz, o którym przy tym sprzęcie mało kto myśli. Odbicie z odchylonej siatki daje piłkę wysoką i nieprzewidywalną w wykończeniu, co jest dobrym ćwiczeniem chwytu bez potrzeby angażowania strzelca — a bramkarz w klubie amatorskim trenuje zwykle najmniej, bo zawsze ktoś musi mu podawać.

Bezpieczeństwo i ustawienie

Rebounder ustawiony na twardym podłożu i mocno uderzony potrafi się przewrócić do przodu — dlatego większość konstrukcji ma szpilki do wbicia w murawę albo obciążniki na tylnej belce. Na sztucznej nawierzchni, gdzie szpilek użyć nie można, obciążnik jest jedynym rozwiązaniem i jego brak jest najczęstszą przyczyną wypadków przy tym sprzęcie.

Drugi punkt: minimum dwa metry wolnej przestrzeni za zawodnikiem. Piłka wracająca nisko i szybko przy odchyleniu do przodu jest zaskakująco trudna do zatrzymania i w ciasnej przestrzeni kończy się na kimś, kto akurat przechodził.

Alternatywy, jeśli budżetu nie ma

Rebounder nie jest sprzętem pierwszej potrzeby i klub, który wybiera między nim a kompletem strojów, powinien wybrać stroje. Zastępniki, które działają w rocznikach młodzieżowych: pionowa ściana budynku z zaznaczonym polem, dwa niskie płotki jako brama do podań albo po prostu drugi zawodnik z jasno określonym zadaniem odsyłania piłki.

Żadne z tych rozwiązań nie daje powtarzalności rebounder, ale wszystkie kosztują zero i wszystkie uczą tego samego elementu technicznego. Rebounder warto kupić wtedy, gdy klub ma już komplet podstawowy i szuka sprzętu, który podniesie jakość treningu przy tej samej liczbie trenerów.

Trzeba powiedzieć wprost, że najbliższy zamiennik jest darmowy i większość klubów go ma: ściana. Mur budynku gospodarczego przy boisku zwraca piłkę powtarzalnie i wystarcza do przyjęcia oraz do podań na jeden kontakt, czyli do dwóch z czterech głównych zastosowań rebounder. Ograniczeniem jest brak regulacji — ściana odbija płasko i nie da się jej odchylić, więc uderzenie z powietrza i gra głową z niej nie wyjdą.

Drugim zamiennikiem jest odbicie od siatki bramki, o ile bramka jest zawieszona luźno. Rozwiązanie działa dla piłek wysokich i ma tę wadę, że przy regularnym używaniu niszczy siatkę, która jest droższa od rebounder. Warto o tym wiedzieć, zanim stanie się to praktyką na treningu.

Wniosek dla klubu, który układa kolejność zakupów, jest taki: mur treningowy i rebounder wchodzą w zupełnie inne ćwiczenia i żaden nie zastępuje drugiego, natomiast oba mają szersze zastosowanie niż sprzęt do jednego zadania. Jeśli klub ma przy boisku ścianę, rebounder może zaczekać; jeśli nie ma, jest to jeden z sensowniejszych pierwszych zakupów.

Przechowywanie i trwałość w sezonie

Rebounder pozostawiony na boisku przez zimę to sprzęt jednosezonowy — nie z powodu ramy, a z powodu siatki i naciągów, które tracą sprężystość przy przemarzaniu i nawilgoceniu. Składany model wnoszony do magazynu po treningu wytrzymuje kilka lat; niesładany, przykuty łańcuchem do ogrodzenia, jeden sezon.

To ta sama kalkulacja, którą warto zrobić przy każdym większym sprzęcie treningowym: cena zakupu jest mniej istotna od tego, czy klub ma miejsce, żeby go schować, i osobę, która to robi.

Rebounder ustawiony na stałe przy boisku ma jedną zaletę i dwie wady. Zaleta jest oczywista: jest zawsze dostępny, więc rzeczywiście się go używa, także po treningu i bez trenera. Wady to słońce, które osłabia siatkę i gumy przez cały sezon, oraz to, że sprzęt stojący bez nadzoru bywa uszkadzany przez osoby postronne.

Rozsądny kompromis dla klubu amatorskiego to zostawianie ramy i zdejmowanie siatki, o ile konstrukcja to umożliwia — siatka i napinacze są tanie, ale to one się psują, a rama nie boi się pogody. Klub, który nie ma takiej możliwości, powinien przynajmniej schować sprzęt na przerwę zimową, bo trzy miesiące mrozu i wilgoci robią gumom więcej niż cały sezon użytkowania.

Jak działa spadochron treningowy

Spadochron mocowany pasem w talii otwiera się za biegnącym i tworzy opór proporcjonalny do prędkości. To istotna cecha: im szybciej zawodnik biegnie, tym większy opór odczuwa, więc obciążenie rośnie dokładnie w tej fazie, w której pracuje nad maksymalną szybkością. Ciężarki na kostkach czy kamizelka obciążeniowa działają odwrotnie — dają stałe obciążenie niezależnie od prędkości.

Druga cecha, częściej pomijana: spadochron ciągnie do tyłu w linii biegu, a nie w dół. Nie zmienia więc obciążenia stawów, tylko wymusza mocniejsze odpychanie. Dla mechaniki biegu jest to bezpieczniejsze od obciążeń pionowych i to jest główny argument za tym sprzętem w rocznikach młodzieżowych.

Warto dopowiedzieć, na czym polega różnica między oporem rosnącym i stałym, bo to ona decyduje, czy sprzęt pomaga. Obciążenie stałe — kamizelka, ciężarki — jest największe w momencie startu, czyli wtedy, gdy zawodnik i tak pracuje najciężej, a najmniej znaczące przy pełnej prędkości. Spadochron działa odwrotnie: przy starcie prawie nie przeszkadza, a największy opór daje w fazie, w której zawodnik biegnie najszybciej. Jeśli celem jest maksymalna szybkość, to jest właściwe rozłożenie obciążenia; jeśli celem jest przyspieszenie z miejsca, to jest rozłożenie nieprzydatne.

Rozmiary i opór

Średnica czaszy a przeznaczenie

Reguła, która broni się w praktyce: opór dobrany prawidłowo spowalnia zawodnika o kilka procent, nie o kilkanaście. Jeśli po założeniu spadochronu widać zmianę sylwetki biegu — zawodnik przechyla się do przodu, skraca krok, „grzebie” w podłożu — opór jest za duży i trening przestaje uczyć szybkości, a zaczyna uczyć złej techniki.

W rocznikach dziecięcych najmniejsza czasza jest wystarczająca i często nadal za duża. Przy wątpliwościach lepiej wybrać mniejszą: cel to sprzęt, którego zawodnik prawie nie zauważa, dopóki nie przyspieszy.

Praktyczna metoda doboru nie polega na czytaniu tabeli, a na obserwacji sylwetki biegu. Opór jest właściwy, jeśli zawodnik biegnie tak samo jak bez spadochronu, tylko wolniej. Jest za duży, gdy zmienia się mechanika: tors idzie do przodu, krok się skraca, ręce zaczynają pracować szerzej. To jest widoczne z boku po dwóch powtórzeniach i jest jedynym testem, który ma sens — bo ten sam rozmiar czaszy daje inny opór zawodnikowi o wadze pięćdziesięciu i osiemdziesięciu kilogramów.

Z tego wynika, dlaczego jeden rozmiar nie obsługuje klubu z kilkoma kategoriami. Czasza dobrana do juniora starszego jest dla trampkarza obciążeniem, które psuje krok, a czasza dobrana do trampkarza dla seniora jest ozdobą. Klub kupujący jeden egzemplarz kupuje go dla jednej grupy wiekowej i powinien to wiedzieć, zamiast odkrywać przy pierwszym wspólnym treningu.

Kiedy spadochron ma sens w piłce

Sensowne zastosowania w treningu piłkarskim są dwa: krótkie odcinki przyspieszenia do dwudziestu metrów oraz starty z różnych pozycji wyjściowych. Oba dotyczą pierwszej fazy biegu, w której piłkarz faktycznie rywalizuje — bo w meczu odcinki powyżej trzydziestu metrów są rzadkie.

Zastosowania, które sensu nie mają: długie biegi ciągłe w spadochronie, ćwiczenia z piłką i jakikolwiek trening techniczny. W pierwszym przypadku zawodnik utrwala wolniejszy wzorzec biegu, w dwóch pozostałych spadochron zmienia pracę tułowia i pogarsza kontrolę nad piłką. To najczęstszy błąd widziany na boiskach amatorskich: spadochron założony na cały trening zamiast na jedną serię.

Uczciwa odpowiedź brzmi: rzadziej, niż wynikałoby z tego, jak często się go widzi. Piłkarz w meczu prawie nigdy nie biegnie w linii prostej dłużej niż trzydzieści metrów i prawie nigdy nie robi tego bez piłki i bez zmiany kierunku. Spadochron trenuje dokładnie tę jedną rzecz, której w piłce jest najmniej — długi bieg prosty na maksymalnej prędkości.

Nie znaczy to, że jest bezużyteczny. Ma sens jako element pracy nad szybkością maksymalną u zawodników, którzy mają już opanowaną technikę biegu, w krótkich seriach i przy pełnym wypoczęciu między powtórzeniami. Nie ma sensu jako urozmaicenie rozgrzewki, jako element obwodu wytrzymałościowego ani u dzieci, które biegu jeszcze się uczą. To sprzęt do jednego zadania, a większość klubów kupuje go jako sprzęt uniwersalny.

Dla klubu amatorskiego, który wybiera, na co wydać pieniądze, rebounder albo mur treningowy wejdą w więcej ćwiczeń w ciągu sezonu. Spadochron jest zakupem uzupełniającym, nie podstawowym, i to jest najważniejsze zdanie na tej stronie.

Bezpieczeństwo i wiatr

Spadochron jest sprzętem wiatrozależnym i to nie jest drobiazg. Przy silnym wietrze bocznym czasza odciąga zawodnika na stronę, co przy pełnej prędkości bywa niebezpieczne dla kostki i kolana. Przy wietrze w plecy czasza nie otwiera się w ogóle i trening traci sens. Praktyczna zasada: biegać w kierunku pod wiatr albo odłożyć sprzęt.

Pas biodrowy musi być zapięty na biodrach, nie na talii, i nie może się obracać — obrócony powoduje, że linki krzyżują się i czasza ciągnie na skos. Przed serią warto sprawdzić, czy linki nie są splątane; splątana czasza otwiera się gwałtownie w połowie odcinka i to jest moment, w którym zdarzają się upadki.

Do tego dochodzą dwie rzeczy, które w praktyce psują więcej treningów niż sam wiatr. Pierwsza to odległość między zawodnikami: czasza otwiera się szeroko i przy biegach w rzędzie jeden spadochron wchodzi w tor drugiego, co kończy się plątaniem linek w pełnym biegu. Odstęp musi być większy niż przy zwykłych sprintach, a przy większej grupie łatwiej puszczać zawodników pojedynczo niż poszerzać korytarze.

Druga to hamowanie. Zawodnik zatrzymujący się gwałtownie zostaje dogoniony przez czaszę, która opada mu na plecy i na nogi — nieprzyjemnie, a w najgorszym razie z upadkiem. Bieg ze spadochronem kończy się więc stopniowym wyhamowaniem na dystansie, nie stopem na linii, i to jest instrukcja, którą trzeba podać przed pierwszym powtórzeniem, a nie po nim.

Wiek zawodnika: od kiedy

W najmłodszych grupach spadochron jest sprzętem zbędnym — dzieci na tym etapie pracują nad koordynacją i techniką, a nie nad mocą startową, a każde obciążenie zewnętrzne pogarsza wzorzec ruchu, który dopiero się formuje. Sensowny moment na wprowadzenie tego narzędzia to okres, w którym zawodnik ma już stabilną technikę biegu i realnie pracuje nad przyspieszeniem, czyli w rocznikach juniorskich.

Jeśli klub kupuje jeden zestaw dla wszystkich grup, warto z góry ustalić, że młodsze roczniki używają go w formie zabawowej — wyścigi na krótkich odcinkach — a nie jako obciążenia treningowego. Ta różnica jest wyłącznie kwestią instrukcji dla trenera, nie sprzętu.

Kryterium warto postawić na umiejętności, nie na roczniku, bo rozstrzyga jedno pytanie: czy zawodnik ma stabilną, powtarzalną technikę biegu bez obciążenia. Jeśli sylwetka rozpada się już przy zwykłym sprincie na trzydzieści metrów, to obciążenie ją tylko utrwali w gorszej wersji. Kolejność jest więc odwrotna do intuicyjnej: najpierw nauka biegu, potem opór.

W kategoriach najmłodszych ten sprzęt nie ma zastosowania także z prostszego powodu. Dzieci poprawiają szybkość głównie przez naukę koordynacji i przez samą grę, a nie przez pracę z oporem — i każde ćwiczenie w formie zabawy z piłką daje w tym wieku więcej niż seria biegów z czaszą.

Trwałość i przechowywanie

Spadochron zużywa się w trzech miejscach: na szwach czaszy, na linkach przy węzłach i na klamrze pasa. Czasza wilgotna, złożona do worka i schowana na tydzień pleśnieje i traci wytrzymałość szwów — to najczęstsza przyczyna rozdarcia w połowie sezonu. Suszenie po każdym użyciu, rozwieszone, rozwiązuje niemal wszystkie problemy trwałości tego sprzętu.

Zestaw kilku spadochronów w różnych rozmiarach warto oznaczyć kolorem taśmy na pasie: przy pięciu identycznych workach w magazynie nikt nie sprawdza średnicy czaszy przed treningiem, a różnica między najmniejszą i największą jest w praktyce różnicą między dobrym i szkodliwym obciążeniem.

Zużycie tego sprzętu skupia się w dwóch miejscach i oba są do przewidzenia. Linki przecierają się w punkcie połączenia z pasem — to jest miejsce, które warto obejrzeć przed sezonem, bo przetarta linka zwykle nie pęka podczas oglądania, a podczas biegu. Sama czasza traci szczelność na szwach, i to głównie od słońca, nie od użytkowania.

Reguła przechowywania jest ta sama, co przy każdym sprzęcie z tkaniny: schować suche, nie mokre. Czasza zwinięta wilgotna w torbie po jesiennym treningu i wyjęta na wiosnę pachnie i traci wytrzymałość na zgięciach. Przerwa zimowa jest przy okazji dobrym momentem na przegląd linek i pasa — trzy miesiące bez meczów to jedyny okres w roku, kiedy da się to zrobić bez pośpiechu.

Mur piłkarski: do czego służy i jakie warianty istnieją

Mur piłkarski to konstrukcja imitująca ustawionych zawodników przy rzucie wolnym. W wersji dla klubu amatorskiego występuje w trzech postaciach. Sztywna, wolnostojąca atrapa z tworzywa albo metalu z sylwetkami zawodników jest najtrwalsza i najmniej wygodna w transporcie. Nadmuchiwana lub składana z rurek jest lżejsza i szybciej się rozstawia, ale przy wiatrze wymaga obciążenia. Trzecia postać to pojedyncze manekiny wolnostojące, ustawiane w dowolnej konfiguracji.

Ta trzecia opcja jest w rocznikach młodzieżowych najbardziej użyteczna, bo mur to tylko jedno z jej zastosowań — te same manekiny służą jako przeciwnicy w ćwiczeniach dryblingu, jako bramki do podań i jako oznaczenie stref. Sztywna atrapa muru ma jedno zastosowanie i stoi w magazynie przez większość sezonu.

Wysokość i rozmiar: mur juniorski nie jest mniejszą wersją dorosłego

Wysokość muru dobiera się do wzrostu zawodników, których imituje, a nie do wzrostu strzelca. Mur w wysokości dorosłej ustawiony przed dwunastolatkiem uczy trajektorii, której w meczu nigdy nie będzie potrzebował — a to nie jest neutralny błąd, bo strzelec utrwala zbyt wysokie podanie piłki nad przeszkodą. Producenci oferują warianty juniorskie i to jest jedna z niewielu sytuacji, w których rozmiar sprzętu treningowego naprawdę trzeba dopasować do rocznika.

Ustawienie i bezpieczeństwo

Mur ustawia się na dystansie zgodnym z przepisami, czyli w odległości odpowiadającej tej, jaką sędzia wyznaczy w meczu — ćwiczenie ze skróconym dystansem uczy złego wyczucia. Konstrukcje lekkie wymagają obciążenia albo szpilek; przewrócony mur przy strzale z bliska jest najczęstszą przyczyną stłuczeń przy tym sprzęcie. Za murem nie powinno stać nikogo: piłka odbita od sztywnej atrapy wraca nieprzewidywalnie.

Kolejność zakupów: co pierwsze w klubie amatorskim

Jeśli klub ma budżet na jeden element z tej trójki, kolejność, która broni się najlepiej, wygląda tak. Manekiny wolnostojące są najbardziej wielozadaniowe i przydają się na każdym treningu. Rebounder jest drugi, bo rozwiązuje problem organizacyjny przy małej liczbie trenerów. Spadochron jest ostatni i tylko dla roczników juniorskich — w młodszych grupach jest sprzętem, który częściej szkodzi technice, niż pomaga szybkości.

Trzy urządzenia: co dają i czego wymagają

Wszystkie trzy pozycje są jednak zakupem po komplecie podstawowym. Klub bez strojów meczowych i bez getrów w jednym kolorze nie ma z rebounder żadnej korzyści, bo nie wyjdzie na mecz.

Magazyn: cichy warunek każdego z tych zakupów

Każde z trzech urządzeń dzieli ten sam los, jeśli klub nie ma miejsca na jego przechowanie. Rebounder traci siatkę, spadochron pleśnieje, manekiny pękają przy przemarzaniu. Zanim pojawi się pytanie o model i cenę, warto odpowiedzieć na dwa inne: gdzie ten sprzęt będzie stał w listopadzie i kto go tam wniesie po treningu. Klub, który nie ma odpowiedzi, kupuje sprzęt na jeden sezon niezależnie od tego, ile za niego zapłaci.